Sunday, December 27, 2009

Recensie: Wat voor de lezer verborgen blijft












In de betere kiosken vind je naast alle glossy’s ook enkele tijdschriften die zich met iets heel anders bezighouden: letterkunde. Vaak is het even zoeken naar dit achteraf opgestelde rijtje letterkundige tijdschriften. Een groot animo wordt er kennelijk niet verwacht, van alle nummers zijn slechts enkele exemplaren aanwezig. Zo ook van Nederlandse Letterkunde, een tijdschrift dat in 1996 is opgericht (als resultaat van een fusie van De Nieuwe Taalgids en Forum der Letteren) en de letterkunde vanaf de middeleeuwen tot nu behandelt. Vier exemplaren vind ik op een plank langs de trap van het Nieuwscentrum. Tijd om juist deze plank onder aandacht te brengen, want de onopvallende plaats die ze krijgen toegekend is niet terecht, betoogt Sanne Ruhaak.

voor het hele artikel klik hier

tijdschriften in beweging

Thursday, December 24, 2009

Festiviteiten doorgelicht!

















Veel publiciteit en poeha was er de afgelopen zomer rondom de festiviteiten van het feit dat 400 jaar geleden Henry Hudson met zijn scheepje De Halve Maen Amerika bereikte en daarmee niet alleen de basis legde voor de stichting van Nieuw Amsterdam – nu New York – maar ook voor 400 jaar betrekkingen tussen de ‘oude’ en de ‘nieuwe wereld’.














De Amsterdamse kunstenares Eva Pel was aanwezig bij de toespraken, de feestborrels en de officiële gelegenheden en interviewde een aantal betrokkenen, zoals staatssecretaris Frans Timmermans, landschapsarchitect Bruno Doedens, architect Ben van Berkel, jobswapper Alexandra Oswald en celebrityfotograaf Edwin Smulders over de relatie New York/Nederland. In Nederland kwamen de herdenking en festiviteiten volop in de publiciteit, maar hoe was dat in de VS? Wat merkte bijvoorbeeld de gewone New Yorker hiervan? Hoe wordt de Nederlandse samenleving – een toonbeeld immers van openheid, tolerantie, innovatie en creatief ondernemen, zo wordt ons vaak geschetst – in het New York van vandaag de dag gepresenteerd? Op onder meer deze vragen, die Eva Pel zich vooraf stelde, wordt door middel van haar interviews én haar foto’s, in haar in eigen beheer uitgegeven boek Observations of a Celebration NL & NY 2009 een behoorlijk ontluisterend beeld gegeven van het landje van de klompen, tulpen en windmolens.

Observations of a Celebration NL & NY 2009 €19,50

een bijdrage van Martin Smit

Saturday, December 19, 2009

Fijne kerstgeschenken in het nieuwscentrum!



DIT ZIJN DE GESCHENKEN DIE FAVORIET ZIJN BIJ ONZE KLANTEN!
(Naast alle nieuw binnen gekomen collectiebladen :-)

Bataille: Betoverend POPUP-boek ABCD / Scott Schuman: SATORIALIST / see and to be seen! / DE ZACHTE ATLAS VAN AMSTERDAM / getekende atlas van een intuitief en persoonlijk Amsterdam / Jan Rothuizen / Het boek GENESIS / getekend door ROBERT CRUMB / Compleet en ongesensureerd / LOGICOMIX /de spirituele odyssee van Bertrand Russell in stripvorm / VICTOR & ROLF / SPROOKJES / Een verdrietig parfumflesje & andere sprookjes /

Tuesday, December 15, 2009



‘YOU LOOK LIKE YOU DON’T NEED MONEY -
THE ART OF MARTIN C DE WAAL’
BOOK NOW AVAILABLE AT SELECTED SHOPS

Vandaag vers binnengekomen in het Nieuwscentrum
€ 19.95
Soft cover art edition with inner flaps, double cover,
56 pages, introduction by Ken Pratt





Tuesday, December 8, 2009

Twin

Ook in London moet men gevonden hebben dat het sprookjesachtige Lula te weinig verschijnt (2 keer per jaar). Twin is een gloednieuw bookazine uit London van editors van Lula, Elle UK en Dazed & Confuzed. Met zo'n dreamteam kan het gewoon niet mis gaan. Twin voldoet aan alle verwachtingen: prachtig vormgegeven en gefotografeerd, met mode van ontwerpers en van de straat, met kunst, literatuur... wat wil een mens nog meer?
Twin verschijnt 2 keer per jaar. € 24,95

Thursday, December 3, 2009

recensie N+1

N+1 is een ambitieus blad. Het is ambitieus begonnen, in 2004, en in het herfstnummer van dit jaar, dat de ondertitel 'Recessional' draagt, is er niets aan inzet ingeleverd. De ambitie ligt in het samenbrengen van literaire kritiek, sociaal-historische observaties en politieke manifesto's; in het onbevangen gebruik van academische termen en literair jargon; en in het bloedserieus nemen van het nut en de kracht van een degelijke intellectuele discussie. Het resultaat is een ongewoon intens tijdschrift, zegt emmi schumacher. ‘Recessional’ verwijst natuurlijk in de eerste plaats naar de wereldwijde recessie, die vooral in de op politiek gerichte bijdragen veel aandacht krijgt. Er is, onder andere, een stuk over Marxisme na de crisis en een nieuwe aflevering in een langlopende serie interviews met een anonieme hedge fund manager. Maar n+1 zou n+1 niet zijn als de titel van dit nummer niet op meerdere manieren uitgelegd zou kunnen worden. Een ‘recessional’ is ook een hymne die gezongen wordt als afsluiting van een kerkdienst: een afscheid, een einde. Zo is er bijvoorbeeld het afscheid dat Philip Connors probeert te nemen van zijn broer, die op jonge leeftijd zelfmoord pleegde. Hij doet dat in een aangrijpend stuk dat het midden houdt tussen een intiem dagboek en een sociologisch-historisch onderzoek naar de redenen voor en effecten van zelfdoding. En in een litarair-kritische bijdrage van redacteur Marco Roth vraagt deze zich af of het einde van de traditionele psychologische roman in zicht is, nu steeds meer romans een neurologische in plaats van een psychologische invalshoek gebruiken. Daarnaast zet n+1 zich hartstochtelijk in voor fictie die het zonder een groot podium moet stellen (op de website staan regelmatig recensies van 'the best unpublishable writing by today's best unpublished writers'), en zo is er in dit nummer een bijdrage van de in thuisland Mexico beroemde maar daarbuiten grotendeels onbekende Juan Villoro. Het is een bitterzoet stuk, waarin een Mexicaanse schrijver met tegenzin hulp verleent aan een oppervlakkige Amerikaanse journalist. 'Mexico is a magical country, but also a confusing one. I need you to help me figure out what's horrifying and what's Buñuelian,' merkt deze niet al te fijnzinnig op, maar het is uiteindelijk vooral de schrijver zelf die niet langer vast kan houden aan oude overtuigingen over zijn land. In een artikel in de New York Times over n+1 en tijdgenoot The Believer merkte A.O. Scott al op dat de overeenkomsten tussen de twee groot zijn. N+1 is net als The Believer opgericht door een groepje jonge, hoogopgeleide, creatieve mensen, met een enorme dosis maatschappelijke betrokkenheid en een afkeer van de meestal nogal negatieve toon van de heersende literaire en sociale kritiek. Ook signaleert Scott in de oprichters van n+1, The Believer en het oudere McSweeney’s een groot vertrouwen in de kracht van het tijdschrift – opmerkelijk in een tijd van weblogs en online sociale netwerken. De redacteuren van n+1 lijken echter niet alleen te geloven in het effect dat een tijdschrift als het hunne kan hebben op de toon in de media, of op de maatschappelijke stemming. Ze roepen niet alleen op tot actie in de wereld buiten de kaft van hun tijdschrift, ze signaleren niet alleen trends en bieden niet alleen een platform voor controversiële meningen: n+1 is op zichzelf al actie. 'What’s remarkable about the recent “end of the world” is how little has changed. We waited our whole lives – not just the Marxists among us, but all of us – for the kings of Wall Street and Midtown to be deposed. And then they grabbed their bonuses and got out, and what happened? Not much.…]The more substantial change has to start with us. It would be facile to recommend bringing the red (or economic) left together with the green (or ecological) left, when the task itself is bound to be such a hard one. But the development of some such synthesis has got to count as one of the main intellectual tasks of the coming years.' Er is, kortom, genoeg intellectueel werk aan de winkel, werk dat essentieel is voor het lot van de wereld. Het zijn noeste arbeiders bij n+1, en door de consistentie waarmee idealen en ambities worden nageleefd - plus natuurlijk de hoge kwaliteit van de bijdragen - krijg je als lezer het gevoel uitgenodigd en uitgedaagd te worden om te delen in die 'intellectual tasks'. Het is een geruststellende gedachte dat er publicaties zijn als deze, die zo van harte bereid zijn om in alle ernst de schouders eronder te zetten. Emmi Schumacher studeerde Engels en Amerikanistiek. Ze is boekverkoper bij Athenaeum Boekhandel.

Saturday, November 28, 2009

Very Styleguides

De Very Styleguides zijn er weer!! London, Paris, Berlin, New York. Nieuwe adressen, tips van helden en omgekeerd de 'ecological version'.

Thursday, November 26, 2009

apartamento

Eindelijk is er weer een apartamento!
Fraai blad over interieurs die WEL echt zijn!
De ondertitel 'an every day life interior magazine' klopt dan ook echt; je ziet weleens rommel, en gewoeker met ruimte. Maar bovenal originaliteit en goeie ideeen. Met in dit issue ook een 'every day kids supplement'. Inspiration from all over the world!


Monday, November 23, 2009

Sinterklaas Verlanglijstje #2

Ook ontwerpers, kunstenaars en andere hippe vogels vieren Sinterklaas. Hier wat ideeën voor hun lijstje.

Sunday, November 22, 2009

Sinterklaas Verlanglijstje

Het is weer bijna Sinterklaas! Dit is het mode verlanglijstje voor in de Jimmy Choo of in de Jan Jansen.

Saturday, November 21, 2009

Bruce

Overgekomen uit Gent: Bruce. Tijdschrift in zakformaat over communicatie. Digitale communicatie in dit issue. Over online adverteren, over 3D-animaties, over reality vs likeability, etcetera. Kortom; de moeite waard! Bovendien fraai vormgegeven, en maar 4,95

Thursday, November 19, 2009

TourISME in twaalf delen









Drie HKU studenten reizen drie maanden rond in de Balkan.
Hun doel is om aan de hand van verhalen van buurtbewoners buurtproducten te maken;
Een muurschildering in Sarajevo, een sociale kaart in PUTINCI en 100 wegwerpprullenbakken in Prishtina. In twaalf fraai vormgegeven zacht gekleurde katernen / steeds anders gebonden / doen ze verslag van de reis hun ontmoetingen en de diverse projecten.
€ 14.95


Vanitas














Vanitas is een nieuw kunstblad gevuld met werk van de lichting kunstenaars die dit jaar afgestudeerd is aan de academie in Arnhem, fotografie, mode tekeningen en veel meer in the mix.
curated by Lenn Cox & Jp Scheen
€ 12.50


Saturday, November 14, 2009

Athenaeum Nieuwscentrum in beweging


Etalage: Het boek Genesis getekend door R. Crumb



CUT 2 is binnen!



















CUT, Leute machen Kleider is het zelfmaakmode tijdschrift uit Duitsland. CUT ziet er niet alleen fantastisch uit, het staat ook vol mode om naar te kijken, mode om zelf te maken en mode om mee te experimenteren. Het tijdschrift zorgt ook nog eens voor grappige momenten in de winkel! €10,90




Recensie New York Review of Books















Bedachtzame standvastigheid als cultureel superwapen

Om de week ligt er pal naast de kassa bij de ingang van het Athenaeum Nieuwscentrum een grote stapel van, het laatste nummer van de karakteristiek uitziende New York Review of Books. Met 65 gretig afgenomen exemplaren (op een Europese circulatie van 13.000 en een Amerikaanse van 140.000) is de Review een van de bestverkopende tijdschriften van het Nieuwscentrum. Geen geringe prestatie voor een op het eerste gezicht nogal boekig en highbrow cultureel tijdschrift als dit. Maar doet die reputatie The New York Review eigenlijk wel recht, vraagt merlijn olnon zich af.

Sinds haar oprichting in 1963 is op de pagina's van de Review een ononderbroken en venerabele stoet auteurs en denkers langsgetrokken, van onder anderen Hannah Arendt, Susan Sontag en Gore Vidal in het eerste nummer, tot bijvoorbeeld William Dalrymple, Daniel Mendelsohn, Tony Judt, Timothy Garton Ash en Ian Buruma het afgelopen jaar. In vaak zeer erudiete en bedachtzame bijdragen van tussen de twee- en vierduizend woorden beschrijven zij naar aanleiding van recent verschenen titels hoe zij het onderwerp begrijpen en wat hen eraan bezighoudt. Highbrow indeed!

Maar iedereen die daarmee denkt dat The New York Review of Books zich in eerste instantie richt op kunst en cultuur, of dat zij wel makkelijk op intellectuele pedanterie te betrappen zal zijn, heeft het lelijk mis. Want wie eens stilstaat bij de tweewekelijkse stapel en de moeite neemt een nummer goed in te zien, ontdekt al snel dat 'cultureel' voor de Amerikaanse intellectueel een heel rekbaar begrip is. Dat maakt de Review ook voor ons Europeanen tot het ultieme cultureel-politieke tijdschrift.

Zo bevat het laatste nummer (volume 56, nummer 18, 19 november 2009) twintig bijdragen, waarvan slechts een klein gedeelte over kunst en cultuur gaat zoals wij die begrippen in Nederland vooralsnog opvatten. We tellen weliswaar vier bijdragen van en over literatuur, twee over fotografie en twee over de kunsthandel. Maar verreweg het grootste aantal pagina's wordt in beslag genomen door beschouwingen op Amerika's politiek, sportgeschiedenis, migratiegeschiedenis, onderwijs, ontwikkelingspolitiek, gevangeniswezen en rechtsgeschiedenis. De rest van de wereld komt (naast de besprekingen van Orhan Pamuks Het Museum van de Onschuld en Love and Summer van de Iers-Engelse William Trevor) aan bod in een drietal artikelen over de Engelse revolutie van 1688, over het Hindoeïsme, en over milieuproblematiek. Daarbij zijn de besproken boeken meestal aanleiding voor veel bredere betogen, dan dat zij er werkelijk onderwerp van zijn.

De relatieve ondervertegenwoordiging van literaire fictie mag verbazing wekken bij een tijdschrift dat zichzelf omschrijft als een 'literary and critical journal based on the assumption that the discussion of important books was itself an indispensable literary activity'. Maar vanuit het New Yorkse centrum van de progressieve Amerikaanse cultuur bezien is de mix van artikelen zoals die al 45 jaar 20 tot 25 keer per jaar in de Review te vinden volstrekt logisch. Want veel meer dan door een liefde voor kunst en cultuur, lijkt de redactie onder leiding van levenslang hoofdredacteur Robert Silvers vooral gedreven te worden door één verlangen: tegenwicht te bieden aan de afstompende cultuur van de 'permanente Republikeinse meerderheid' zoals die vanaf eind jaren '60 gestalte begon te krijgen.

Anders gezegd, zij wil een voornaam liberal bastion zijn in de Amerikaanse culture wars, het voortdurende en in alle aspecten van het maatschappelijke leven doorvoelde antagonisme tussen conservatief en progressief Amerika. Als zodanig is zij de intellectuele evenknie van de al even New Yorkse Vanity Fair en The Daily Show — niet toevallig de drie media bij uitstek die in de hysterie na 9/11 hun bloedende harten in bedwang hielden om keer op keer met inhoud te protesteren tegen de door Bush doorgezette afkalving van politieke, burger- en mensenrechten.

Deze politieke opvatting van cultuur en gecultiveerdheid, dit engagement, betekent geenszins dat alle bijdragen ook daadwerkelijk gepolitiseerd zijn. Zij betekent eerder dat het tijdschrift cultuurpolitiek bedrijft door consequent en in bedachtzame, perfect gestileerde en uiterst toegankelijke bijdragen het debat aan te gaan over 'American life, culture, and politics', en door daarbinnen ook expliciet de vergelijking te trekken met het leven, de cultuur en de politiek in de rest van de wereld.

Het gevolg is dat de Review ook voor niet-Amerikanen veel te bieden heeft. Dat is des te meer zo voor ons Nederlanders. Wat in Amerika gezien wordt als activistisch progressief is hier immers relatief gematigd, mainstream zelfs. Natuurlijk zijn er een paar liberal American stokpaardjes die voor ons op het eerste gezicht wat minder relevant lijken (bijvoorbeeld migratiegeschiedenis, de politisering van de rechtspraak, het gevangeniswezen, gezondheidszorg). Maar ja, voor zover Amerika nog altijd ons voorland is, kunnen zelfs die aardig te denken geven.

Paradoxaal genoeg is juist de literaire component van de Review voor de Europeaan minder interessant. Literatuur mag dan inherent minder tijd- en plaatsgebonden zijn, wat er in de Review van aan bod komt is over het algemeen wel erg Amerikaans. Bovendien is de literaire focus van de Review gericht op een tamelijk klein groepje van 'schrijvende vrienden' (James Baldwin, Joan Didion, Paul Auster, J.M. Coetzee, Derek Walcott, Charles Simic, etc.). Niet de minsten natuurlijk, maar heel vernieuwend is het allemaal niet. Dat de literaire besprekingen dan ook nog eens erg weinig over de eigenlijke teksten gaan en, typisch Amerikaans, erg veel over oeuvre en auteur maakt de benadering zo mogelijk nog minder relevant voor de Europeaan die op zoek is naar goede actuele literatuurkritiek.

Overigens is dat een vaker gehoord bezwaar; dat het soms wel een 'New York Review of Our Books' lijkt. Hoewel begrijpelijk — de op New York gerichte schrijvende culturele elite is immers eindig en hoe vul je anders iets minder dan duizend nummers? — is die kritiek zeker waar het de non-fictie betreft niet terecht. Een blik op het overweldigend grote auteursoverzicht levert het ultieme tegenargument.

Kortom, iedereen met een gezonde interesse in moderne Engelstalige literaire klassiekers doet er goed aan The New York Review bij te houden. Maar voor iedereen met een aanhoudende belangstelling voor geschiedenis, politiek en maatschappij (en wie heeft dat niet?) is het eigenlijk een absolute plicht.

Merlijn Olnon is wetenschappelijk boekverkoper Geschiedenis, Politiek en Midden-Oosten bij Athenaeum Boekhandel. Hij promoveert binnenkort aan de Universiteit Leiden op een proefschrift over de betrekkingen tussen Europa en het Midden-Oosten.

N + 1


Intelligent als Paris Review en New York Review of Books, en dan jonger. Enige minpuntje: verschijnt maar 2 x per jaar. Het herfstnummer, nr.8, is net binnen. Met artikelen over internet dating, het homohuwelijk, fictie door Mexico's beste onvertaalde schrijver en veel meer.
http://www.nplusone.com/
€ 14,95

Uppercase Magazine


Sinds vandaag nieuw bij het Nieuwscentrum: Uppercase Magazine uit Canada. Uppercase is naar eigen zeggen voor the creative and the curious en maakt dit statement meer dan waar. Het is prachtig geillustreerd en de artikelen varieren enorm: de beste platenhoezen, een interviews met ontwerpers en kunstenaars, een stukje over koffie drinken op z'n Zweeds en een korte handleiding houtsnijden.

























Wednesday, November 4, 2009

Recensie: Spel en huiselijk taalspel

Het laatste nummer van Metropolis M gaat over games. Aanleiding vormen, zo meldt hoofdredacteur Domeniek Ruyters in zijn voorwoord, de eerste Nederlandse subsidies die ter bevordering van de artistieke kwaliteit van videogames aan spelontwerpers zijn verstrekt. Metropolis M wil laten zien dat het spel en de kunst ook zonder computergames goed samengaan, en slaagt daar met gemak in. De games-special in het blad is namelijk een soort Ezeltje Strekje, waarin de voorbeelden van spellen die door kunstenaars zijn ontwikkeld (en kunstenaars die door spellen zijn geïnspireerd) je om de oren vliegen, stelt marten mantel vast.

Het begint met een korte catalogus van werken uit heden en verleden die met spellen en speelgoed te maken hebben. Zoals Set Sail for the Levant, een bordspel van Olivia Plender, en A not B van Uta Eisenreich: twee foto's waarmee je ‘zoek de verschillen’ kunt spelen. Vervolgens worden er kunstenaars uitgelicht die bekend staan om hun affiniteit met spel, zoals kunstenaar maar vooral schaker Marcel Duchamp, digitaal artiest Cory Archangel (die bijvoorbeeld het spel Super Mario Brothers zo manipuleerde dat alleen de kalme blauwe lucht en de lieflijke wolkjes overbleven) en het Utrechtse Monobanda, een bureau dat videogames ontwerpt en een van de eerdergenoemde subsidie-ontvangers is.
Extra leuk is dat er een spellenboekje bij het tijdschrift zit, samengesteld door kunstenaars. Er staan bijvoorbeeld tekenspelletjes in van Amalia Pica en Conditional Design en een doolhof van Carla Zaccagnini. Ook vind je er een door Bik van der Pol bedacht moreel dilemma in dat je twee anderen kunt voorleggen, waarmee je hun hebberigheid en jaloezie kunt testen. Ten slotte staan er twee ridicuul makkelijke kruiswoordraadsels in van Israëlische visueel artieste Keren Cytter: een 'Easy Crossword' en een 'American Crossword'. De laatste is nog veel makkelijker dan de eerste: de antwoorden staan er zelfs bij. Disrespect tonen voor een heel volk met een puzzel — dat doet ze heel netjes.

Een ander kunstblad met een specifiek thema is Sleek, dat dit kwartaal mikt op het thema Home/Garden. Op de cover staat al een duidende afbeelding: een vrouw in kleding waarin niemand zijn zwembad zou moeten reinigen. Je kunt met dit blad echter ook goed een spel spelen: het tijdschrift is tweetalig, Duits en Engels, wat het leuk maakt om het door Duitsers geschreven Engels aan jezelf voor te lezen met een zwaar Duits accent.

Maar over de inhoud: indrukwekkend zijn vooral de fotomontages van Martha Rosler onder de titel ‘Bringing the War Home. House Beautiful’, waarin modellen in haute couture uit catwalkfoto's geknipt zijn, en weer zijn opgeplakt in een huis waarbuiten (en soms -binnen) zich de gruwelen van een oorlog afspelen. Glitter leidt ons af van moord, en glamour van doodslag, zegt Rosler eigenlijk. Ook heel mooi zijn de ingewikkelde meubelontwerpen van Ines Kaag en Desiree Heiss. Zij hebben bijvoorbeeld het idee een plank los aan je plafond te laten hangen en daar je schoenen aan te hangen en pakken koekjes op te balanceren. Het ziet er net zo mooi als onpraktisch uit, en ik ga dit weekend meteen mijn gereedschapskist tevoorschijn toveren.

Verder is er een grondige, interessante special over hoe Berlijn het thuis vormt voor steeds meer mensen uit de internationale kunstwereld. De fashion shoots vallen ook allemaal binnen het thema, en gaan over bijvoorbeeld kleding waarmee je op kunt gaan in je gordijnen, bankstel of vloer en wat je aanmoet als thuisblijfmoeder met een ongemakkelijk goede smaak. De fotografie is niet zo spetterend, maar belangrijker is dat het goed past in het concept van het tijdschrift. Het vreemde item (of is het een advertorial?) over een apparaat van Philips waarmee je nu ook tot in de uiterste hoeken van je tuin muziek kunt luisteren zonder dat je het volume hoeft op te schroeven tot de stand 'verhuizende buren' doet dat ook, maar geven me wel de behoefte om Sleek een brief te sturen met daarin ‘I habe an iPod’. Tijdschriften lezen is eigenlijk een taalspel.

Sleek. € 11,20.
Metropolis M. € 9,80.



Monday, November 2, 2009

Tijdschriften in beweging


Tijdschriften in cijfers

De tijdschriftenmarkt van de VS in cijfers. Het ziet er naar uit dat het goed gaat daar!

Ook bij Athenaeum Nieuwscentrum zijn de Amerikaanse bladen goed vertegenwoordigd.










Een greep uit onze bijzondere collectie, met de trap mee naar beneden:


-The New Yorker, wekelijks vanuit New York met deze keer The Cartoon Issue. € 8,50
-Nylon, mode en lifestyle. € 9,49
-Heeb, The German Issue. €8,95
-Zink, Beauty Issue. €7,90
-Tokion, The Reincarnation Issue. €9,50
-The Believer, het tijdschrift van uitgeverij McSweeney's in San Francisco. €13,95

Friday, October 30, 2009

Eenpersoonstijdschriften


3 verschillende tijdschriften bij Athenaeum Nieuwscentrum hebben 2 belangrijke overeenkomsten; ze zijn klein van formaat en gaan elke keer over 1 bijzonder persoon.

Mono.Kultur
# 22 Ai Weiwei, Portrait of a Critical Mind
# 21 Tilda Swinton, A Place Apart
# 20 Dries van Noten, A World in Seasons
Mono.Kultur € 6,25













Me #16, Phillip Lim.
We verwachten Me #17 over Kitsune snel in de winkel. Bel of mail ons voor je reservering!
Me € 8,95

Er is sinds kort ook een Nederlands eenpersoonstijdschrift. Dit Is is een tijdschrift over mensen en hun eigen-aardigheden. Het eerste nummer
van Dit Is gaat over Maud Hofman-Sandtmann. Een prachtig gemaakt tijdschrift rondom haar huis en leven zonder een foto van de hoofdpersoon zelf.
Dit Is € 7,-

Wednesday, October 28, 2009

Het eksteroog beloond

Glimmen met inhoud. Althans, dat lijkt de doelstelling van het Amerikaanse Vanity Fair en de Nederlandse evenknie, Hollands Diep. Bij beide glossies gaat het over, zoals Hollands Diep-hoofdredacteur Robbert Ammerlaan het formuleert, ‘het avontuur bij uitstek: cultuur.’ Bij bewust gebrek aan definitie van dat begrip kunnen uiteenlopende zaken, van mode tot politiek de pagina’s bevolken. pieter wybenga onderwierp voor Athenaeum.nl zijn gekoesterde argwaan tegen tijdschriften die de schappen uitglimmen aan een test. Bestaat dat, glossies met hersens?

Het is overigens alleen het nieuw leven ingeblazen seventies tijdschrift Hollands Diep dat daadwerkelijk diepgang claimt met zoveel woorden (behalve de titel prijkt er een toelichting van de hoofdredacteur op de website waar de strijd met vervlakking wordt aangekondigd). Vanity Fair hoeft geen moeite meer te doen om haar positie in de branche te bepalen. Dit tijdschrift dat sinds begin jaren ’80 weer actief is en meerdere Europese edities kent, heeft veel vooraanstaande journalisten en fotografen voor zich werken die het blad met hun reportages door de jaren heen van een keurmerk hebben voorzien.

Er dient wel gegraven te worden naar die reportages. Zoals bij elk blad zijn de advertenties belangrijker bij Vanity Fair dan de lezers voor de inkomsten, dus die moeten zich eerst 90 pagina’s parfums, schoenen en horloges laten aanleunen, slechts onderbroken door enkele losse items tussendoor. Wat volgt, is inderdaad zo gek nog niet. Na een artikel waarin de aanslagen in India van vorig jaar, door de ogen van lokale politiemensen en hotelmedewerkers wordt herbeleefd, en alvorens het levensverhaal van grootfraudeur Marc Dreier uit eerste hand te horen, belandt de lezer bij mediamagnaat Rupert Murdoch, die de oorlog aan internet en haar gratis nieuws verklaart. Het artikel roept de vraag bij de lezer op - maar gaat er zelf niet op in - hoe het anno nu met de financiële positie van bladen zoals deze gesteld is…

Tijd voor lichtere zaken. Zij die vanwege de cover het blad kopen worden beloond: meer foto’s van Penélope Cruz, geschoten door Mert Alas en Marcus Piggott. Maar de balans slaat nergens door naar te licht. En natuurlijk is er ook weinig tijd om stil te staan. Het ene artikel rolt over in het andere zonder enig verband, bij Vanity Fair én Hollands Diep. In bladen, gevuld door teams auteurs van wisselende samenstelling, met sterk uiteenlopende onderwerpen kan dit ook nauwelijks de bedoeling van de redactie en de verwachting van de lezer zijn. Je leest het juist om die veelzijdigheid. Niet omdat een tijdschrift voor elk wat wils brengt, dus ook voor deze lezer, maar omdat het bij vanalles opinie en achtergrond biedt. Een tijdschrift biedt ruimte tot verdieping en verbreding, iets wat de hedendaagse zaterdagkranten hebben overgenomen, en wat, net als die dikke kranten, uitnodigt tot uren in de luie stoel.

Wat wel wat stoort bij Vanity Fair – er kleeft een zweem van sensatie aan veel artikelen (aanslagen, filmsterren en economische misdadigers)- , lijkt bij Hollands Diep afwezig. Ook komen hier de losse items tussendoor beter uit de verf: ze zijn er minder en fungeren niet als onderbreking van de minder omnipresente reclame, maar om daadwerkelijk iets toe te voegen. Zo schrijft Tommy Wieringa over F. Scott Fitzgerald en Victor Schriferli over zijn eerste geletterde liefde: de poëzie van Hans Lodeizen. Geïnteresseerden in literatuur lijken sowieso goed te zitten bij Hollands Diep. Het voor dit artikel geraadpleegde nummer (november/december 2009) beschikt zelfs over twee nog niet eerder gepubliceerde brieven van Gerard Reve.

Toch ontkomt ook de Hollands Diep redactie niet aan snelle blikvangers. In dit geval siert Marilyn Monroe de cover en wordt een artikel over film en erotiek aangekondigd. Dat de voorkant het blad moet verkopen lijkt de gulden regel bij elke glossy. Het is dan ook wat flauw om al te veel aanstoot te nemen aan deze noodzaak om de eksters onder de bladenkopers te lokken. Het bewuste artikel blijkt overigens een aardige vergelijking te zijn tussen Lars von Triers taboevernietiger Antichrist en Bright Star, een film van Jane Campion over het liefdesleven van John Keats. Met o.a. bijdragen van Kees van Kooten, Milan Kundera, tekst en uitleg over het nieuwe fenomeen Voetballende Vrouwen en onwaarschijnlijke artikelen over de Hongaarse aristocratie van weleer door Jaap Scholten, wordt het ekstersoog rijkelijk beloond.

Pieter Wybenga is historicus en politicoloog. Hij is werkzaam in de culturele sector en bespreekt literatuur voor Recensieweb.nl.

Bestel Vanity Fair. € 8,20. Website: vanityfair.com. Inhoud: COVER STORY: The Passions of Penélope - PHOTOS: The Complete Penélope Cruz - TRIBUTE: Michael Hogan on Dominick Dunne - ANDREW ROSS SORKIN: Wall Street’s Near-Death Experience - MEDIA: Rupert to Internet: It’s War! - LETTER FROM BOMBAY: Anatomy of a Siege - RESULTS: The 60 Minutes/Vanity Fair Poll

Bestel Hollands Diep. € 6,95. Website: hollandsdiep.nl. Inhoud: Tussen je benen: de romance tussen seks en film - Monnikenwerk: Joost Swarte interviewt Robert Crumb - Zinnig zinnelijk Prada: de mode van Miuccia Prada - Tutto Fellini: ode aan de maestro, door Milan Kundera en Rosita Steenbeek

Bestel Vanity Fair España. € 7,30.

Nieuw bij het Nieuwscentrum

Elke woensdag Nieuwscentrumdag! Met deze woensdag een overzicht van nieuwe titels bij het Nieuwscentrum: Zoo Magazine, Vman, De avonturen van Red Rat 11 & 12, The Believer, ArtReview en Useful Photography, #001-005. Alle te krijgen bij Athenaeum Nieuwscentrum, te reserveren via het contactformulier van Athenaeum.nl.

In de week van 28 oktober zijn nieuw bij het Nieuwscentrum:

Zoo Magazine #24 Mode & fotografie: Renée Zellweger / Florian Bartholomäi / Tim Hamilton / Jun Takahashi / Patrick Wolf and more... € 6,- Vman Mannen, mannequins, en vlammenwerpers € 9,99
De avonturen van Red Rat 11 & 12 edRat is terug van weggeweest. Na meer dan 25 jaar anoniem gesappel aan de onderkant van de samenleving beleeft hij nieuwe avonturen waarin hij heen en weer wordt geslingerd tussen heimwee spijt en overmoed. € 15,- The Believer Vlad Tepes, Fidel Castro, Agnès Varda, & Jonathan Ames - sigaren, Dracula, Tuneau, utopische condo's. € 13,95
Art Review The Power 100. The definitive guide to who's who in the artworld € 9,75 Useful Photography #001-005 De box! De eerste vijf nummers, inclusief het uitverkochte nummer 002, met #001: A compilation of a series of linked “useful photographs”, #002, Auction websites, #003: Missing people, #004: Posters of dead Palestinians, #005: Livestock. € 160,-

Friday, October 23, 2009

Nieuw bij Athenaeum: Graphic















Het lijkt wat verwarrend te worden op de design-plank, want naast de Graphic (van BIS uitgevers) en de Grafik (uit Duitsland) is er nu nog een Graphic. Deze komt uit Korea en richt zich naar eigen zeggen op typografie en grafische ontwerpen die afwijken van de mainstream. En dat vormt een waardevolle aanvulling op ons (toch al niet zo gangbare) assortiment.  Hieronder een paar kijkjes in het binnenwerk:





















Graphic verschijnt vier maal per jaar. Wij hebben nu #9 (spring) en #10 (summer) op voorraad. €14,35